En acı yalnızlık, senin verdiğin yalnızlık oluyor.sen yokken birşey düğümleniyor boğazıma,yutkunamıyorum.nefes alamıyorum,sıkışıyor kalbim.bulunduğum yerde yığılıp kalacakmışım ve birdaha hiç kalkamayacakmışım gibi geliyor bana.

Oysa senden öncede yalnız kaldı bu yürek.gidenlerin bıraktığı tortuyu taşımayı bildi.bir tek sen böyle çaresiz bırakıyorsun beni.bir tek sen yokluğunla beni ölüme taşıyorsun.

Ama elini uzattığında değişiyor herşey. Yokluğunun dilimde bıraktığıo acı tat, kalbimdeki o ağrı,yüzümdeki o üzgün tavır kayboluyor. yüreğim deli bir ırmak gibi çağlamaya başlıyor.hiç bitmeyene bir çoşkunun içinde buluyorum kendimi. bakşa hiç bir duygu sana yakın olmanın,seninle olmanın verdiği hazzı vermiyor bana.

Gördüğümde seni titriyorum.bir yaprak gibi sallanmaya baÅŸlıyorum.saklayamıyoum güşülerimi.sevinç duygusu yüzümden bütün hücrelerime yayılıyor.”ne güzel” diyorum..”yaÅŸamak ne güzel”…

Gerçektende öyle… seninleyken hiçbirÅŸeyden korkmuyorum.her zorluÄŸu yenebilecek gücü sen veriyorsun bana…yetersiz kalıyorum,bu aÅŸkı anlatacak kelime bulamıyorum. Yaptığım herÅŸeyde,gittiÄŸim heryerde sen de oluyorsun…. yinede seni sana ÅŸikayet etmekten baÅŸka çarem yok. zamansız gidiÅŸlerin felç ediyor ben,yapma… böylesine severken seni,yokluÄŸunun acısına dayanmak kolay olmuyor.hani sen varken tıkır tıkır iÅŸleyen zaman, yokluÄŸunda duruyor.ne geceler geçiyor, ne gündüz…. ne içtiÄŸim suyun tadı var,ne yediÄŸim yemeÄŸin.

Sitemimdir,doğru. Yokluğunun bu kadar dayanılmaz olduğunu söylemeyip de saklasam kime faydası olacak? Bunu anlatabilirmiyim ki sana ?

Gitme yar, sensizliÄŸin o korkunç girdabında tek başıma bırakma beni.seni yaÅŸamak istiyorum, seni ve senden baÅŸka kimse kandırmayacak beni…